+48 71 314 22 22

    POKAZ FILMU „POKÓJ NAUCZYCIELSKI”

    Na zaproszenie Konsulatu Generalnego Niemiec we Wrocławiu grupa uczniów II LO wzięła udział w seansie zorganizowanym w ramach Tygodnia Filmu Niemieckiego 2024. Wśród tegorocznych propozycji TFN znalazł się niemieckojęzyczny film „Pokój nauczycielski”.

    Film İlkera Çataka, reżysera o tureckich korzeniach, to obraz niemieckiego, wielokulturowego społeczeństwa, który pokazuje, z jakimi problemami mierzy się dzisiejsza demokracja. Miejsce akcji filmu – szkoła z „Pokoju nauczycielskiego” to społeczność, za pomocą której reżyser prezentuje najważniejsze tematy publicznej debaty: sprawiedliwość, odpowiedzialność, manipulację, rasizm czy zasady moralne.

    „Pokój nauczycielski” zdobył w tym roku 5 Niemieckich Nagród Filmowych w najważniejszych kategoriach, w tym dla najlepszego filmu. Jest też niemieckim kandydatem do Oscara.

    W seansie filmowym uczestniczyła grupa 46 uczennic i uczniów klas drugich i trzecich z naszego liceum pod opieką pań Wandy Chirowskiej i Agnieszki Komsty -Fili. Film spotkał się z uznaniem młodzieży.  

    Polecamy lekturę recenzji, którą napisała Zuzanna Studzińska, uczennica klasy 3a.

    Miałam możliwość obejrzenia filmu: „Pokój nauczycielski”, czyli niemieckiego dramatu nominowanego do nagrody Oscara w reżyserii Ilkera Çataka.

    Film ten już na początku zadziwia nie tylko swoją tematyką, ale również wykonaniem. Wszystkie sceny zostały nagrane w placówce, jednak najbardziej skupiamy się na tytułowym pokoju nauczycielskim, jego społeczności, jak i relacji podopiecznych z nauczycielami. Wobec tego możemy zauważyć tworzący się przed naszymi oczami, tzw. „mikrokosmos”. Osobiście uważam, że ten pomysł wyszedł reżyserowi znakomicie, ponieważ od początku zostajemy „wrzuceni” w ten mały światek, co potęguje nasze zaangażowanie w przebieg historii.

    Sama fabuła nie jest skomplikowana, ponieważ film zaczyna się od oskarżenia o kradzież pieniędzy jednego z uczniów, który jest wychowankiem nauczycielki matematyki: Carli Nowak. Ta zbulwersowana bezpodstawnym i rasistowskim pomówieniem, zaczyna działać na własną rękę, co przynosi nieoczekiwane skutki.

    W filmie zasługuje na wyróżnienie to, w jaki sposób przedstawione zostały relacje między Carlą a jej uczniami. Wszystko było bardzo naturalne i chwilowo również — piękne. Najbardziej jednak zainteresowała mnie grono nauczycielskie. Myślę, że wynika to z ciekawości dotyczącej funkcjonowania nauczycieli w szkole i ich perspektywy postrzegania rzeczywistości. Uważam, że to kolejna rzecz, która Çatace wyszła świetnie i chciałabym zobaczyć więcej odsłon tego zjawiska w innych filmach. Muszę także wspomnieć o rzeczach, które w tej produkcji nie zadziałały albo po prostu mnie nie urzekły, a była to przede wszystkim konwencja zakończenia filmu. Pomimo tego, że jestem fanką alegorii, i tego, co na pierwszy rzut oka nie wydaje się oczywiste, zakończenie „Pokoju nauczycielskiego” nie przypadło mi do gustu. W moim odczuciu film urwał się w kulminacyjnym momencie, na który widz czekał od samego początku, licząc na interesujący przebieg zdarzeń. Czuję, że reżyser chciał połączyć dwie konwencje, ale nie do końca mu się to udało, więc film wydaje mi się nieco nielogiczny.

    Na koniec, pomimo wymienionych przeze mnie wad tej produkcji, jestem w stanie stwierdzić, że jest ona nadal warta uwagi, ponieważ bardzo rzadko zostaje odsłonięty przed nami świat szkolny z innej perspektywy niż uczniowskiej.

    Zuzanna Studzińska